Te pieniądze nie są dostępne — powiedziałam.
— Czyli odmawiasz nam ich oddania — odpowiedziała Rachel.
Marcus chwycił mnie za ramię. Kiedy próbowałam się wyrwać, popchnął mnie ponownie i upadłam na jedno kolano.
Rachel nawet nie drgnęła, żeby mi pomóc.
— Teraz powiedz nam, gdzie są pieniądze.
Powoli podniosłam wzrok na małą kamerę bezpieczeństwa zamontowaną nad drzwiami spiżarni.
Żadne z nich jej nie zauważyło.
Kilka lat wcześniej, po tym jak ktoś włamał się do domu na farmie, zainstalowałam kompletny system bezpieczeństwa z zapisem w chmurze i cichymi powiadomieniami alarmowymi. Dwa tygodnie przed sprzedażą posiadłości ulepszyłam cały system.
Spodziewałam się, że moje dzieci będą wściekłe, gdy dowiedzą się o sprzedaży.
Nie spodziewałam się, że staną się groźne.
Marcus przykucnął przede mną.
— Nazwa banku. Numer konta. Hasło.
Milczałam.
Rachel odsunęła butem jedno z jabłek leżących na podłodze.
— Myśli, że jest od nas sprytniejsza.
Marcus wyjął z marynarki złożony dokument i położył go na blacie.
Było to pełnomocnictwo.
Na dole widniał już skopiowany mój podpis.
Po raz pierwszy tego ranka się uśmiechnęłam.
Marcus uznał mój wyraz twarzy za oznakę strachu.
— Masz dwadzieścia minut, żeby współpracować — ostrzegł.
— Nie — wyszeptałam. — To wy macie dwadzieścia minut.
—
## **Część 2: Co naprawdę znajdowało się na koncie**
Marcus zamknął drzwi wejściowe na klucz, podczas gdy Rachel przeszukiwała moje biurko. Opróżniała szuflady, otwierała koperty i narzekała za każdym razem, gdy nie znajdowała niczego wartościowego.
Marcus przycisnął dłoń do mojego obolałego boku, sprawiając, że syknęłam z bólu.
— W twoim wieku nawet mały wypadek może skończyć się poważnie — powiedział cicho.
Nagle zadzwonił mój telefon.
Na ekranie pojawił się nieznany numer. Marcus natychmiast odrzucił połączenie. Kilka sekund później zaczął dzwonić telefon stacjonarny, więc odłączył go od ściany.
Rachel roześmiała się.
— Widzisz? Nikt nie przyjdzie.
Dziesięć minut później znalazła teczkę ukrytą pod pojemnikiem z mąką.
Umieściłam ją tam celowo.
W środku znajdowały się kopie umowy sprzedaży farmy, wyciąg bankowy pokazujący wpłatę trzech milionów dolarów oraz list od mojego prawnika.
Rachel spojrzała na wyciąg i uśmiechnęła się.
— Pieniądze nadal tam są.
Marcus przeczytał nazwę banku.
— Powinniście przeczytać list od prawnika — powiedziałam.
Rachel nawet go nie otworzyła. Podarła go na pół.
Zaprowadzili mnie siłą do stołu w jadalni. Marcus położył przede mną fałszywe pełnomocnictwo i wsunął mi długopis do ręki.
— Podpisz jeszcze raz — rozkazał. — Tym razem niech podpis wygląda lepiej.
— Nie.
Rachel pochyliła się nad moim ramieniem.
— Marcus ma długi, a ja mam inwestorów, którzy czekają. Te pieniądze rozwiązałyby wszystkie nasze problemy. Mogłabyś zamieszkać w wygodnym domu spokojnej starości. Może nawet czasem byśmy cię odwiedzili.
— Czyli umieścilibyście mnie gdzieś tanio i zapomnieli o mnie.
Jej twarz stwardniała.
— Podpisz.
Na zewnątrz zatrzasnęły się drzwi samochodu.
Potem kolejne.
Marcus znieruchomiał.
Rachel spojrzała przez zasłonę i nagle pobladła.
— Policja.
Marcus złapał mnie za ramiona.
— Co zrobiłaś?
— Nic — odpowiedziałam. — To wy wszystko zrobiliście.
Drzwi wejściowe otworzyły się i do środka weszło kilku zastępców szeryfa, ratownicy medyczni, mój prawnik Daniel Price oraz kobieta trzymająca oficjalną teczkę.
Marcus uniósł ręce.
— To tylko rodzinna kłótnia.
Rachel wskazała na mnie.
— To ona zaczęła!
Daniel spojrzał na kamerę nad spiżarnią.
— Nagranie zostało już zabezpieczone.
Kobieta przedstawiła się jako agentka specjalna Lena Ortiz z wydziału przestępstw finansowych.
Poinformowała Marcusa i Rachel, że są podejrzani o próbę wykorzystania osoby starszej, fałszowanie dokumentów, wymuszanie podpisu, spisek oraz próbę oszustwa bankowego.
